بتنی که در برابر آب شور دوام می‌آورد

بتن سازه‌های آبی دائماً در تماس با آب، یون کلرید، سولفات یا محیط قلیایی است. این شرایط برای مسلح‌سازی فولادی سخت‌ترین حالت ممکن است: آب و یون کلرید از میکروترک‌های بتن نفوذ می‌کند، به مش یا میلگرد می‌رسد و خوردگی را شروع می‌کند.

محصول خوردگی حجمی بیشتر از خود فولاد دارد. همین انبساط، بتن اطراف را ترک می‌دهد و پوسته‌پوسته می‌کند، ترک بزرگ‌تر می‌شود، آب بیشتری نفوذ می‌کند و چرخه تسریع می‌شود. سازه‌ای که برای پنجاه سال طراحی شده، در پانزده سال به تعمیر اساسی می‌رسد.

الیاف پلی‌پروپیلن این مسیر شکست را ندارد، چون پلیمر است و در برابر قلیای بتن، یون کلرید و سولفات خنثی می‌ماند. نه زنگ می‌زند، نه منبسط می‌شود.

الیاف پلی‌پروپیلن هرجا طراحی مهندسی اجازه دهد جایگزین مش و آرماتور حرارتی کنترل ترک می‌شود، نه جایگزین آرماتور سازه‌ای که برای مقاومت خمشی طراحی شده. در سازه‌های آبی که هر دو نوع مسلح‌سازی دارند، الیاف بخش کنترل ترک را برمی‌دارد و بخش سازه‌ای سر جای خود می‌ماند.

دوز مصرف بر اساس مقطع، بارگذاری و شرایط محیطی همان پروژه طراحی می‌شود. برای سازه‌های آبی، شرایط شیمیایی محیط هم در انتخاب گرید اثر می‌گذارد.

الیاف در تماس دائم با آب تخریب نمی‌شود؟ خیر. پلی‌پروپیلن در برابر آب، یون کلرید، سولفات و محیط قلیایی خنثی است و برخلاف فولاد خورده نمی‌شود.

برای بتن آب‌بند هم مناسب است؟ بله. با کنترل ترک و میکروترک، نفوذپذیری بتن کاهش می‌یابد که یکی از عوامل اصلی آب‌بندی است.

در سازه‌های در معرض یخ‌زدگی چطور؟ رفتار بتن الیافی در چرخه‌های یخ‌زدن و آب‌شدن آزمون شده و بهبود قابل توجهی نشان می‌دهد.

دوز مصرف برای سازه آبی متفاوت است؟ بله. شرایط شیمیایی محیط و ضخامت مقطع در انتخاب گرید و دوز اثر می‌گذارد و برای هر پروژه جداگانه طراحی می‌شود.